این متن رو تقدیم می کنم به بیدل عزیز ( حریم دل ) که از وقتی باهاش آشنا شدم ؛ درسهای زندگیم رو از توی کلمه کلمه ی حرفاش گرفتم و راهنمایی های ارزشمندش کمک کرده از بیراهه ها دوری کنم و به دنبال نور و روشنایی بگردم .

بیدل عزیز ! امام علی ( ع ) فرموده : هر کس به من کلمه ای بیاموزد مرا بنده ی خویش ساخته است .... و من حیرانم از اینکه چه بگویم تا بتوانم مقام والای استادیت را ؛ آنهم در مسیر زندگی ؛ بستایم . فقط می گویم : الهی ! بیدل را آن ده که آن به .

( دوستان ! ببخشید که متن کمی طولانیه . هر کی حوصله ش رو نداره ؛ می تونه نخونده ازش بگذره !  )

- - - - - - -

چند روزی بود که درست و حسابی باهاش حرف نزده بودم . دلم براش واقعا تنگ شده بود . آخه مگه میشه اون هرلحظه به یادم باشه ؛ هر لحظه منتظرم باشه اما من ...؟!

آخرای شب بود . تازه سرم رو گذاشته بودم رو بالش که صداش آروم توی گوشم پیچید :

ـ‌ــ ماری ! امشبم حال و حوصله نداری باهام حرف بزنی ؟ دلت تنگ نشده ؟  بی معرفتی تا این حد ؟  با من قهری ؟؟!  با مـن ؟؟؟؟؟

  منی که هر لحظه عاشقونه نگاهت می کنم تا مگه یه لحظه ای چشمت به چشمم بیفته و دلت برام جا باز کنه و کنارت بمونم ...؟؟!!!

منی که هر لحظه صدات میکنم تا مگه طنین صدام دلت رو بلرزونه و منو به یاد بیاری ...؟؟!!!

منی که هر موقع تو سر به هوا میشی و جلوی پاتو نیگا نمی کنی ؛ میام و دستت رو میگیرم و از روی چاله چوله های زندگیت ردت میکنم ...؟؟!

منی که هر موقع زمین می خوری میام و با تموم مهر و عشقم دستت رو می گیرم و بلندت میکنم و نمی ذارم تنها بمونی ...؟؟!

 منی که هر موقع مشکل و گرفتاری داری و کسی نمی تونه به دادت برسه میام و یکی یکی همه رو برات حل میکنم که مبادا مشکلاتت خسته ت کنه و از من دور بشی ...؟؟!

منی که ......

پس چرا هر بار میری و پشت سرت رو حتی یه نیگاه هم نمی ندازی ؟ پس چرا هر موقع کار داری میای سراغم و وقتی از تنگناهای زندگی در میای ؛ منو که عاشقونه برات آغوش باز میکنم یادت میره ؟ چرا این همه ازم فاصله میگیری ؟ مگه قرار نیست یه روزی برای همیشه تنهای تنها بشی ؟ مگه قرار نیست دور و بریها ؛ توی خونه ی تنهایی بذارنت و برن ؟ نمی خوای اون موقع من کنارت باشم ؟ مطمئنی از تاریکی و تنهایی نمی ترسی و می تونی اونا رو بدون من پشت سر بگذرونی ؟ ..... آهای ماری ! حواست هست ؟ .......

 *

بدجوری حرفاش دلمو لرزوند . انگاری همونی شد که اون می خواست . از جا پاشدم و رفتم یه آبی به سر و صورتم زدم و اومدم کنارش زانو زدم . سرمو گذاشتم رو زانوهاش و تا جا داشت دلتنگی هامو خالی کردم . نمی دونستم چی بگم !!!‌ اصلا حتی عذر و بهونه ای هم نداشتم !!!  حتی نمی دونستم چرا این همه ازش غافل میشم ! از اونی که این همه نگرانم بود و عاشقونه برام حرف میزد و عاشقونه منو می خواست ... از اونی که کنارش بودن سخت نیست و فقط یه کم معرفت میخواد و اراده ( که من ندارم ) ......

همونجوری که سرم رو زانوهاش بود بهش گفتم : می بینی که !!! بازم روم سیاهه . بازم غرق سرگرمیها و بازیهای دنیای خودمم . و بازم مثل همیشه چیزی جز عذرخواهی بلد نیستم . اینم خودت یادم دادی . خودت گفتی اگه صد بار هم پیمان شکنی کردم بازم بیام پیش خودت ... خودت گفتی که خیلی به من نزدیکی ؛ حتی از رگ گردن هم  نزدیکتر و هر موقع صدات کنم جوابمو میدی . حالا اومدم ... اما نپرس چرا اینقدر دیر ! آخه خودت می دونی چقدر اراده م ضعیفه . اینم میدونم که دلت نمی خواد با مواخذه کردن ؛ شرمنده م کنی . فقط بگم غیر از اشک پشیمونی و شرمندگی چیزی ندارم که بهت هدیه بدم . چه هدیه ای بهتر از اشک ندامت به تو که بهترینی .... به تو که بی مانندی و یگانه ... به تو که هم عاشقی وهم صمیمانه ترین همدل و مونس . ازت می خوام نذاری فراموشت کنم . کمک کن اونی بشم که خودت می خوای . برای یه چشم به هم زدن هم منو به حال خودم رها نکن( حتی اگه من ازت غافل میشم )

* * *

مثل همیشه زود رضایت داد . لبخندش رو دیدم . مثل همیشه زود بخشید . آخه فقط همینو می خواست . می خواست حتی اگه شده یه لحظه ؛ دلمو بهش بدم . می خواست یادم بندازه که غیر از اون کسی رو ندارم . می خواست دلمو بلرزونه که لرزوند . می خواست باهاش حرف بزنم که زدم . می خواست اشکام سرازیر بشه و سنگ سیاه دلمو آب کنه که شد . می خواست از زبون خودم بشنوه پشیمونم که شنید . می خواست بهش تکیه کنم . می خواست نشون بده که خیلی مهربونه و با گذشت ......

چقدر خواسته هاش زیبا بود و هست . و چقدر من قدر خواسته هاش رو نمی دونستم و نمی دونم .....

چقدر اون خدای مهربون و عاشق و بنده نوازیه که همیشه آغوشش به روم بازه . و چقدر من بنده ی ناسپاس و فراموشکاری ام که همیشه این آغوش باز رو فراموش می کنم .

خداجون ! خیلی می خوامت ! بذار یاد بگیرم مخلصت باشم . بذار همیشه صدای دعوتت توی گوشم طنین انداز باشه . بذار این دل مال تو باشه . همیشه باهام حرف بزن تا زبونم برای حرف زدن با تو باز بشه . لذت حرف زدن با خودت رو نصیبم کن .

الهی ! أذِقنـی حلاوَة َ ذکرک

مهربونم ! شیرینی حرف زدن با خودت رو به من بچشون

گر خطا گفتیم اصلاحش تو کن ......... مصلحی تو ای تو سلطان سخـُن

یاد ده ما را تو حرفهای رقیق .......... که تو را رحم آورد آن ای رفیق

هم دعا از تو ؛ اجابت هم زتو .......... ایمنی از تو ؛ مهابت هم ز تو

                                                                                               التماس دعا

                                                                            قربونتون ..... / ماری